• Mail
• Print

Η αυτοεκτίμηση έχει να κάνει με τη γενική γνώμη που έχουμε για τον εαυτό μας. Σχετίζεται σημαντικά με τον τρόπο που σημαντικοί άνθρωποι στη ζωή μας μάς μιλούσαν κατά την παιδική ηλικία, όπως οι γονείς, τα αδέλφια και οι φίλοι μας.

Τι μπορούμε να κάνουμε για να βελτιώσουμε την εικόνα που έχουμε για το εαυτό μας;

#1 Αρχικά, χρειάζεται να εντοπίσουμε τους αρνητικούς χαρακτηρισμούς με τους οποίους περιγράφουμε τους εαυτούς μας.

Πάρτε λίγο χρόνο να σκεφτείτε ποια αρνητικά επίθετα χρησιμοποιείται για τον εαυτό σας.

• Τις περισσότερες φορές αυτοί οι χαρακτηρισμοί δεν έχουν σχέση με την πραγματικότητα, αλλά είναι αποτέλεσμα της εσωτερίκευσης χαρακτηρισμών που έχουμε ακούσει από άλλους.

#2 Στη συνέχεια χρειάζεται να αμφισβητήσουμε αυτούς τους χαρακτηρισμούς.

Ας υποθέσουμε για παράδειγμα ότι ένας από τους αρνητικούς χαρακτηρισμούς που χρησιμοποιούμε για τον εαυτό μας είναι ότι είμαστε τεμπέληδες.

Πρέπει να εξετάσουμε εάν αυτό ισχύει πραγματικά.

Αρχικά θα μπορούσαμε να σκεφτούμε και να εντοπίσουμε τις φορές που θεωρούμε ότι έχουμε λειτουργήσει αντίθετα από τον αρνητικό χαρακτηρισμό.

Στο πλαίσιο του παραδείγματός μας θα βρούμε μερικές από τις στιγμές που είμασταν παραγωγικοί.

• Οι αναμνήσεις αυτές θα αποτελούν τα πειστήρια που χρειαζόμαστε για να αρχίσουμε να αποδομούμε την αρνητική «ταμπέλα» που έχουμε βάλει στον εαυτό μας.

#3 Έπειτα, πρέπει να εξετάσουμε έαν η εικόνα που διατηρούμε για τον χαρακτηρισμό αυτόν στέκει.

Μπορεί να έχουμε την εσφαλμένη εικόνα ότι κάποιος για να θεωρείται παραγωγικός παράγει συνέχεια χωρίς να υπάρχουν αυξομειώσεις στην παραγωγικότητα του ή να αντιλαμβανόμαστε εσφαλμένα ότι η ανάγκη μας για ξεκούραση και αποφόρτιση είναι ενδείξεις οκνηρίας.

• Χρειάζεται, δηλαδή να μπούμε σε μια διαδικασία επανανοηματοδότησης/ επαναπροδιορισμού των χαρακτηρισμών που έχουμε αποδώσει στον εαυτό μας.

#4 Τέλος, χρειάζεται να εξετάσουμε εάν ο αρνητικός χαρακτηρισμός με τον οποίο περιγράφουμε τον εαυτό μας δεν είναι η αίτια της συμπεριφοράς μας αλλά στην πραγματικότητα σύμπτωμα μιας άλλης ψυχικής λειτουργίας.

Δηλαδή, μπορεί ο λόγος που δεν κάνουμε αυτά που λέμε ότι θα κάνουμε να μην είναι η φυγοπονία. Μπορεί να είναι το αποτέλεσμα του άγχους μας για τη συγκεκριμένη δραστηριότητα. Η επιθυμία μας να αποφύγουμε το αγχογόνο ερέθισμα μας κάνει να αποφύγουμε την δραστηριότητα εξολοκλήρου. Επομένως, στην περίπτωση αυτή, θα ήταν χρήσιμο να βρούμε τρόπους διαχείρισης του άγχους μας.

Θα μπορούσε επίσης η «τεμπελιά» να είναι αποτέλεσμα της χαμηλής ενέργειας και έλλειψης κινήτρου που είναι συχνά καταθλιπτικά συμπτώματα. Οπότε, θα χρειαστεί να αναζητήσουμε ένα ειδικό ψυχικής υγείας προκειμένου να μας βοηθήσει να διαχειριστούμε την ψυχική μας διάθεση.