Στην κοινωνία μας, η ζήλεια είναι ένα συναίσθημα που οι άνθρωποι παραδέχονται δύσκολα ότι το βιώνουν και αν το παραδεχτούν, αυτό συνοδεύεται από μεγάλη ντροπή. Είναι όμως τόσο κακό όσο το έχουμε στο μυαλό μας;

Η πραγματικότητα είναι ότι το αίσθημα της ζήλειας μας επικοινωνεί τι μας λείπει. Είναι απόλυτα φυσιολογικό η συνειδητοποίηση της έλλειψης μας να μας δημιουργει δυσάρεστα συναισθήματα.

Υπάρχει όμως τρόπος να μετατρέψουμε τη ζήλεια σε δημιουργικότητα;

Επικοινωνόντας μας τι μας λείπει, η ζήλεια μας καταδεικνύει τις επιθυμίες μας. Επομένως, μπορούμε να βάλουμε στόχους και να δημιουργήσουμε τις συνθήκες που θα μας οδηγήσουν στην επίτευξη των στόχων αυτών.

Βασική προϋπόθεση για το πέρασμα από τη ζήλεια στην δημιουργικότητα είναι η πίστη στον εαυτό μας ότι μπορούμε να αποκτήσουμε αυτά που επιθυμούμε.

Είναι αλήθεια ότι υπάρχουν ορισμένα πράγματα τα οποία όντως δεν μπορούμε να αποκτήσουμε. Σε αυτήν την συνθήκη θα χρειαστει να δουλέψουμε ψυχικά για να αποδεχτούμε αυτήν την πραγματικότητα. Είναι όμως σημαντικό πρώτα να σιγουρευτούμε ότι όντως δεν είναι δυνάτη η επίτευξη του στόχου και να μην έχουμε υποτιμήσει τον εαυτό μας.

Είναι σημαντικό να μην ταυτίζουμε τη ζήλεια με τον φθόνο. Στη ζήλεια, βλέπουμε τι έχει ο άλλος και θέλουμε και εμείς να έχουμε κάτι αντίστοιχό. Στον φθόνο, θέλουμε να αποκτήσουμε όχι κάτι παρόμοιο αλλά το ίδιο και αν αυτό δεν γίνεται, θέλουμε να το καταστρέψουμε. Ο φθόνος επομένως συνοδεύεται από επιθετικότητα, καταστροφικότητα και αυτοκαταστροφικότητα καθώς δεν μπορούμε να φθονούμε χωρίς να καταστρέφουμε και οι ίδιοι τον εαυτό μας.